پناهنده‌ی عشق

پرچین شکسته ای به صحرای من است

از عشق خدنگ خسته بر پای من است

در شوق شنا نمی تواند

فریاد پر از سکوت آوای من است

گویند که خواستن بهار هوس است

رفتن به ره عشق سلوکی عبس است

بر پای جنون سواد شهری پیداست

زندان نه برای جان رندان قفس است

Parchine shekasteii be sahraye man ast

Az eshgh khadange khaste bar paye man ast

Dar shough shena nemitavanad

Faryad por az sokute avaye man ast

Gooyand ke khastan bahare havas ast

Raftan be rahe eshgh solooki abas ast

Bar paye jonoon savade shahri peydast

Zendan na baraye jane rendan ghafas ast