من و باد

دست خالی، دل پر

پای خسته، تن سرد

کول بار غم به دوش

رخ پر از غبار غم

من و باد عمری میشه هم سفریم

هردومون تو راه غم رهگذریم

من و باد عمری میشه هم سفریم

هردومون تو راه غم رهگذریم

پیرهن آسودگی به تن ما نمیاد

کسی مثل من و باد پریشونی نمیخواد

من و باد شعرمون و میخونیم تو در و دشت

شعرمون شعر گریز، شعرمون شعر گذشت

من و باد عمری میشه هم سفریم

هردومون تو راه غم رهگذریم

باد به من رو میکنه

خسته از هول و هلاک

خودش و نفس زنون

میکشونه روی خاک

با لب های بادگیرها

غمشو آه میکشه

شکل سرگردونیشو

رو تن راه میکشه

من و باد عمری میشه هم سفریم

هردومون تو راه غم رهگذریم

هردومون بی هم زبون

هردومون بی آشیون

لحظه هامون همه پوچ

قصه امون قصه کوچ

میره تا به آسمون

شعله فریادمون

اما باز نمیرسه

هیچکسی به دادمون

اینه سرنوشت ما

که پریشون بمونیم

معنی این موندنو

پریشونی بدونیم

من و باد عمری میشه همسفریم

هردومون تو راه غم رهگذریم

باد به من رو میکنه

خسته از هول و هلاک

خودشو نفس زنون

میکشونه روی خاک

باد به من رو میکنه

خسته از هول و هلاک

خودشو نفس زنون

میکشونه روی خاک

باد به من رو میکنه

خسته از هول و هلاک

خودشو نفس زنون

میکشونه روی خاک