artık aşık olamayan

Bir ateş yanardı

Herkesi yakan içimde

Azgınlaşırdım o zamanlar

Kan kokusuna

Gürültü sesine

Ve kadınların parfümlerine

Bir kamikaze gibi

Dünyaya dalış yapandım

O kızgınlıkla

Her şeyi yok etmeye

Beni boğan melankolimi

Boynumdaki levhaya asıp

Narsizmimin yanına

Güzel dursunlar diye yan yana

Boğuştum kendimi bildim bileli olan

Haksızlığa uğramışlık hissiyle, çocukluktan

Hiçbir zaman geçmeyecek olan

Ne yapsam da

Boyun tüyleri dikilmiş bir kediydim

Kendimi bildim bileli

Yapacak hiçbir şey yoktu

Yaradılışım böyleydi

Cevap yapıştırırdım sadece

Dünyaya, her şeye, herkese

Ve kendimin şeytanlarına

Üstümden, başımdan

Pervasızlık akardı

Cüret akardı

Her yanımdan

İnsanlara uzaktım, iyiydi böylesi

Öyle nefes alabilirdim ancak

Ve o yüzden gördüm her şeyi

Kapkaraydı hepimizin yürekleri

Sadece koynundaydım kadınların

İçi içe geçtiğimiz anlarda

Emerdik birbirimizin kanını

Bulanmıştım doğarak çamura

Ve daha da bulanacaktım

Ölene dek

Anlamıştım

Henüz 9 yaşımda

Başıbozuk ruhlar daha da çürük artık, görüyorum

Benim gibi olanlar yani

Hasarlı doğmuşlar

Yazıktı onlara

Onlara da bela olmuştur kesin

Kim bilir kimdir o insanlar

Bir noktasında dünyaya hapsolmuş

Acı çekiyorlardır ve çekeceklerdir

Son nefeslerine kadar

Ama bir de fark var

Artık o kişi de değilim, başkalaştım

Susuyorum çoğu zaman

Zaten artık hep kekeliyorum

Soluğum çoktan kesilmiş

Oysa her şey

Sanki

Sanki daha dünmüş gibi

Dürtüp duruyor beni

İçimde, hiç geçmeyen

O tanıdık o sevmediğim hal

Bilsem nedenini

Çözerdim belki

Konu da kapanırdı

Ben kendimi yaratırken, gençken

Öfke patlamalarımdan bana sızan

Korkusu iliklerime işleyen

Bir şeyler dürterdi beni

Yine de yaşıyordum ölümsüzmüşüm gibi

Şu an bakıyorum da dünyaya, insanlara

Bunca zaman sonra

Umurumda değiller aslında

Uzun zamandır

Belki de hiçbir zaman değillerdi

Sadece benim gibi yaşamışlar

Yaşıyorlar işte

Yaşayacaklar da

Boşuna

Kıskanır mı hiç insan kendi geçmişini, gençliğini

Saçma olduğunu bilerek

Mazisini çiğneyip tükürerek

İltihabı akar mı içimize daha da

Bizden öncekilere olduğu gibi

Ne kadar uzun yaşarsak

O kadar çok

Bir anıya sıkışmış kalmışım seninle

Yağmur damlaları altında yüzüyoruz

Kabarmış gözeneklerimi fark ediyorsun

Öpüyorsun onları uzun uzun

Dalgalar aşıyor başlarımızı

Ağzımızda tuzlu suyun tadı

Aklımı başımdan almıştın

Bakmıştım sana o gün

Ve görmüştüm

Çoktan ölü gözlerini

Öfken ve bir tür hınç

O ölü gözlerindeki hüzne yakışmayan

Bir sakatlık sezmiştim hemen

Şefkatsizdin

Yine de aşık oldum sana

Ve sonraları delirmiştim kıskançlıktan

Arzuyu gördüğümde

Başka kadınlara

O ölü gözlerindeki

Korkuyu da görmüştüm bir de sende olan

Nefes alan, almayan her şeye karşı

Ait değildin hiçbir zaman

Hiçbir yere, hiç kimseye

Bir yabancıydın

İyilik ve kötülüğün ötesinde

Tehlike sezerdin mutluluk

İhtimalinden bile

Ve uzaklaşamadın

Ölümden ve ölümünün fikrinden

Trajedin buradaydı

Cesur taklidi yapan bir korkaktın

Zor olmalı bu diye düşünmüştüm

Anlamı olsun diye yaşamış olmanın

Çabalıyorsun sanmıştım seni

Ama o yaralı mizacını yenemezdin hiçbir şeyle

Ve yenemedin zaten

Hiçbir şeye saygın yoktu senin

İnsanlara da kendine de

Sen kesici maddesin

Kendini kes sadece, keseceksen

Yaklaşma insanlara

Hatırlamak istemiyorum artık

Hiçbir detayı, hiçbir şeyi

Unutacağım ancak o zaman

Her şeyi

Dursa beynim

Havaya karışsa

Acısı yok olsa düşünmenin

Bitmek bilmeyen

İstemiyorum

Çürümek de, erimek de

Ve aceleciyim

Benim gibi olan herkes gibi

Savaşan kaygılarıyla

Kusurlarıyla

Kalbinden sızan

Kan öbeklerinde boğulan

Ve ölen

Her ölen insanın ardından

Sonunda olacağım şeyden korkuyorum

Hızla geçen zamanın

Rüzgarından donuyorum

Müziğim bitti çoktan, sözcüklerim de tükeniyor

İşte o zaman lanet olsun zaman nehrine

Seninle konuşmak iyi gelir sanmıştım

İyi gelmedi

Ben yalnız bir adam

Artık genç olmayan

Artık aşık da olamayan