کعبه عشق

گره از بخت سحر باز ڪن ای چشم سیاه

ڪه مه از ناوڪ مژگان تو گردیده تبار

من ڪه در قصه ابروی تو افسانه شدم

می ڪشم سرمه سودای تو بر دیده ماه

من ڪه در قصه ابروی تو افسانه شدم

می ڪشم سرمه سودای تو بر دیده ماه

فڪر دلتنگی من باش، نه دل سنگی خویش

دل ڪه از عـــشق تو تنها شده در نیمه راه

موی پیدای تو و مردم نامحرم شهر

چه قشنگ است سر زلف تو در بار گناه

پیش آن قبله مو، ساخته ام ڪعبه عـــشق

غیر گیسوی سیاهت چــه مرا پشت و پناه

شب میخانه چشمان تو در نذر شراب

مستحب است گناه من و این جام نگاه