زلف بر باد مده

زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم

ناز بنیاد نکن تا نکنی بنیادم

رخ برافروز که فارغ کنی از برگ گلم

قد برافراز که از سرو کنی آزادم

قد برافراز که از سرو کنی آزادم

شهره ی شهر مشو تا ننهم سر در کوه

شور شیرین منما تا نکنی فرهادم

می مخور با دگران تا نخورم خون جگر

سر مکش تا نکشد سر به فلک فریادم

سر به فلک فریادم

زلف را حلقه مکن تا نکنی دربندم

طره را تاب مده تا ندهی بر بادم

یار بیگانه مشو یار بیگانه مشو تا نبُری از خویشم

غم اغیار مخور تا نکنی نا شادم

غماغیار مخور تا نکنی ناشادم