خروس فسنجان

بود در کوچه ما زنده خروسی که همه اهل محل شاکی و عاصی

ز صدای نخراشیده و بی حد و حسابش

سرسام گرفتند

همه ش ونگ ونگ

داشت سرِ جنگ، جنگ

سرآخر همه با هم، شدند یک دل و یکرنگ

که از ته بزنند ریشه آلام، خروسْ عاملِ سرسام

همه اهل محل در پی فرجام

همه گرد گرفتند، به قصد طمع خوردن آن خروس چالاک

گرفتند به دشواری و سختی

خراشیده و زخمی

بردند که بریزند سرِ کوچه به جوبْ خونِ خروسِ بی نوا را

خروس فسنجان

وای بر من

مرغان هراسان

وای بر من

یه دونه خروس و کُل محل

ته دیگ و پیاز

وای بر من

بعد آن ناله آخر که ز اعماق وجودش یافت آواز

و آن لحظه آخر که تقلای شدیدش یافت پایان

خروسک تنش آغشته به خون و سرش افتاده یه ور بود

قرمز شده جوب و در آن دم چه مگس های حریصی، که نشستند روی چشمان غمینش

روی بالَش

روی پرهای قشنگش

روی پاها، روی گردن، روی کاکل، روی تاج و دگر اجزای وجودش

خروس فسنجان

وای بر من

مرغان هراسان

وای بر من

یه دونه خروس و کُل محل

ته دیگ و پیاز

وای، وای

خروس فسنجان

وای بر من

مرغان هراسان

وای بر من

یه دونه خروس و کُل محل

ته دیگ و پیاز

وای بر من