سلول مرگ

نیست مجال تا دلی یاد گل و چمن کند

باز هوای باده در سایه نسترن کند

بندیِ پشتِ میله ها زیر هجوم چکمه ها

یادِ چمن چگونه در چنبره رسن کند

آه، چگونه ماهی راهی سوی آفتاب

فرار از این بی آسمان وآن بسته لجن کند

در تفِ باغهای ممنوعه خاکسترشده

آه، کدام شاخه گلرخت جوانه تن کند

پر می کشد هجوم نیزه در مسیر فاخته

تا اوج هر پرواز را از ریشه در کفن کند

مانده برهنه گرچه در سلول مرگ قامتم

بوسه تسمه بر تنم، تاول پیرهن کند

شکوفه پوش میشوم اگرچه این شکنجه گر

ردای سرخ زخم را بر تن سبز من کند

نغمه سُرای بندها ، نای دریده در قفس

فوج ترانه سپرِ دشنه دشنه زن کند

جوخه مرگ پیش رو ، چوبه دار پشت سر

راهیِ جاده های نو، باز وطن وطن کند

شکفتن صدای ناگهان خشم می رود

چنین سکوت تیره را یکسره ریشه کن کند

جوخه مرگ پیش رو، چوبه دار پشت سر

راهیِ جاده های نو، باز وطن وطن کند

شکفتن صدای ناگهان خشم میرود

چنین سکوت تیره را یکسره ریشه کن کند