مرهم

زخمی تر از همیشه

از درد دل سپردن

سرخورده بودن از عشق

در انتظار مردن

با قامتی شکسته

از کوله بار غربت

در جستجوی مرهم

راهی شدن زیارت

رفتم برای گریه

رفتن برای فریاد

مرهم مراد من بود

کعبه تو رو به من داد

ای از خدا رسیده

ای که تمام عشقی

در جسم خالی من

روح کلام عشقی

ای که همه شفایی

در عین بی ریایی

پیش تو مثل کاهم

تو مثل کهربایی

هر ذره از دلم رو

با حوصله زدی بند

این چینیه شکسته

از تو گرفته پیوند

ای تکیه گاه گریه

ای هم صدای فریاد

ای اسم تازه ی من

کعبه تو رو به من داد

من زورقی شکستم

اما هنوز طلایی

طوفان حریف من نیست

وقتی تو ناخدایی

بالاتر از شفایی

از هر چه بد رهایی

ای شکل تازه عشق

تو هدیه خدایی

با تو نفس کشیدن

یعنی غزل شنیدن

رفتن به اوج قصه

بی بال و پر پریدن

ای تکیه گاه گریه

ای هم صدای فریاد

ای اسم تازه ی من

کعبه تو رو به من داد

ای تکیه گاه گریه

ای هم صدای فریاد

ای اسم تازه ی من

کعبه تو رو به من داد

(ای تکیه گاه گریه)