مالیخولیا

آنچنان دوستت دارم که نماندم قطعیست

این چنین تلخ و تنها آرام ای عشق خیابانی

میرسی در آن دقایق پسین و معذب

با روسری سرخ و کفش های کتانی

زخمی، نشسته میان نگاهت

ترسیس، توی صدایت

زخمی، نشسته میان نگاهت

ترسیس، توی صدایت

تو بی تفاوت از تمام ترس های جهانی

با دلهره های نزدیک میشوی

ماده پلنگی که دریدنت

غریزه ای ذاتیست

میدانم از شکل راه رفتنت

که میدانی

میدانم

که میدانی

میدانم

که میدانی

میدانم

که میدانی

من ترس های کوچک و گیجم

تو روح پر فتوح زمانی

زخمی نشسته میان نگاهت

ترسیس توی صدایت

زخمی، نشسته میان نگاهت

ترسیس، توی صدایت