ونکوور

چی شده؟ غم زیاد

Wo Wo Ah

دلم لک زده واسه ونکوور

یاو یاو

دلم لک زده واسه بارون ونکوور

واسه سردی توی نگاه های مردمش

انقد چت شی که یادت بره رول چندمه چقدر

دلم واسه weed shopها تنگ شده

واسه مستیام تکی دم دریاش و

مودم که عوض می شد با رنگ برگاشو

واسه پلیسا که بودن رو ما حساس و

شهری که یاد دادش بهم پروازو

یه پل داره اون جا اسمش Lions Gate

وسطش تلفن کوچیکای ساینه

که روش

زده قبل اینکه تمومش کنی

یبار بردار اون گوشی ای که پایینه

ینی

چی می خوای بدی منصرف شه

به آدمی که کل دنیا پشت سرشه

بسه چقدر بگم منفیاشو

دیگه چند ساله سپی پی مثبتشه

شهری که منو انداخت رو روال

عشقم و اولین بار دیدم اونجا توی Mall

پیش خودم گفتم زدم توی خال

ولی همه حسام اون وقت میداد بوی سادگی

از بچگی میومد از آفتاب بدم

سیاهی هام زیر نورش آشکارترن

لک زده واسه هوا ونکوور

می خوام زیر بارون بزنم رو آسفالت قدم

دلم لک زده واسه بارون ونکوور

واسه سردی توی نگاه های مردمش

انقد چت شی که یادت بره رول چندم چقد

دلم واسه weed shopها تنگ شده

واسه مستیام تکی دم دریاشو

مودم که عوض می شد با رنگ برگاشو

واسه پلیسا که بودن رو ما حساس و

شهری که یاد داده بهم پروازو

مامان می گفت چرا درس نمیخونی؟

درس خوناش می خوندن از ترس بی پولی

خواستم معمولی نبودن و تجربه کنم

میگن تا ا دست ندی چیزی قدر نمی دونی

پول تو جیبام انداز پک سیگار

نداشتم داشم دو نخ میداد واسه نسخیام

یا

همو منو دیدن مود ملو

دم نیلو گرم که موند بام تو روز عصبیام

دلم تنگه واسه ون پرسل و برجاشو

لبخند آقازاده ها توو پورشاشو

هاتداگ خیابونی تاپ دنیاشو

واسه بیبیاش که همیشه بودن خوش فاز

یه پارتی میخونم نه که غم من کمه

هوا میرم ونکوور انگار دفعه اوله

شهری که خلسه ی دپرسو میساخت

الان فکر و خیالام بعد دهه بعدتره

دلم لک زده واسه بارون ونکوور

واسه سردیه توی نگاه های مردمش

انقد چت شی که یادت بره رول چندمه چقد

دلم واسه weed shopها تنگ شده

واسه مستیام تکی دم دریاش و

مودم که عوض میشد با رنگ برگاش و

پلیسا که بودن رو ما حساس و

شهری که یاد دادش بهم پروازو