جنگیدم

بیا به گذشته بریم و از این روزگار

سر کلاس انشائه و آموزگار

میگه تو آسمون آبی بدون دود

بگید تابستون امسالتون چگونه بود

صدای من می لرزه وقتی که میشینه تو حلقم

خاطرات همه مثل یه تیره توی قلبم

ولی من تو دست نوشته هام غم داشتم

کلی حرف نگفته تو دلم انباشته است

خیلی بد میشه

اگر از این حرف ها

چیزی بفهمه از زندگیم بغل دستیم

یعنی خون همه آدم ها از من رنگین تره

که بار رو دوش من از همه سنگین تره

به هر دوستی رسیدیم

حقمونو خورد و گفت علی یارت

هر کی اوضاع مونو دید گفت

حتما حکمتی داره

من نمیخوام قسمتم این باشه

یه روز بلا سرم نیاد کائنات از هم میپاشه

فهمیدم حتی تو گریه هامَم خندیدم

نه یه روز خوش هم ندیدم

اما باز واسه فردا جنگیدم

جنگیدم من

وای

بگو میشه یعنی

چشمامو باز کنم ببینم تو پیش منی

ولی رفتی نسبت به من انگاری به کل تو غافلی

عیب نداره تو هم مثل همه آدم ها مسافری

پس پای اونا نشین

چون مال تو نیستن

آدمایی که میخوان تو مال اونا بشی

تا خودمو میبینم به اصطلاح میفهمم

خوشبختی جنه و ما بسم الله

منم که خالیه دست و بالم

تا شروع میکنم دوباره کسب و کارم

هر کی میگفت مبارکه

بچرخه واسه تون چرخش

همونا چوب میذاشتن فردا لا چرخش

هر بار که نتونستم رویاها مو بکشم

از خودم پرسیدم من تقاص کدوم گناهمو میچشم

شاید فردا اوضاع بهتری شد

ولی فردا همین دیروزی بود که سپری شد

فهمیدم، حتی تو گریه هامَم خندیدم

نه یه روز خوش هم ندیدم

اما باز واسه فردا جنگیدم

جنگیدم من

من پیشم

میرم تو تاریکی ها گم میشم

میون جاده های پر پیچم

میجنگم مهم نیست میبازم میشم

من نمی خواستم که بزرگ بشم

باری به هر چه هست

پس دویدم تو زندگی سمت کاری که اگه هست

اگه نمی خوایی شاگرد بشی باید میرزا بشی

ولی هر کی که به ما رسید یا طعنه زد

یا که زیر پا کشید

تو حسودی نکردی به هر کسی که پائین

ولی هر کسی که دستش بهت نرسید تو رو پایین کشید

با یه روح چروکیده از کمر تا شدم

ولی هر بار که زمین خوردم

دوباره پا شدم

دورم پره از فردین هایی که نامردن و

اسم برادری نا برادری ها کردنو

چیه تو رم غم حرفم میگیره

یا نشستی روبروم خنده ات میگیره

تو داشتن روزهای سخت

بیشترین نمره رو دارم

این انشا آورد روزهای عمرمو یادم

ولی به خدا با همه گل و لای وجودم

میجنگم با تک تک سلول های وجودم