از خودم بدم میاد

نمی بینم دیگه هیچ کس برای

غربت چلچله ها گریه کنه

نمی بینم که دیگه چشم کسی

واسه تنهایی ما گریه کنه

چشم من مثل قدیم ها نمی خواد

مث ابرای سیاه گریه کنه

دیگه کم کم از خودم بدی میاد

تن پوسیدمو مرگم نمی خواد

میون این همه سایه

سایه من دیگه مرده

آخه تنهایی کهنه

خورشیدو از اینجا برده

لب من شهر سکوته

تو تنم زندگی مرده

دستی از اونور ابرها

اومده سایه مو برده

دیگه کم کم از خودم بدم میاد

تن پوسیدمو مرگم نمی خواد

دیگه کم کم از خودم بدم میاد

تن پوسیدمو مرگم نمیخواد

دیگه دردم به سراغم نمیاد

خاک سردم تنمو پس می زنه

کسی که صداش به ابرها می رسید

مرده اما یاد گنگش با منه

چشم خشکیده من کاش می دونست

حالا وقت خوب گریه کردنه

دیگه کم کم از خودم بدم میاد

تن پوسیدمو مرگم نمی خواد

دیگه کم کم از خودم بدم میاد

تن پوسیدمو مرگم نمی خواد

دیگه کم کم از خودم بدم میاد