نفس

تجسم کن که تو ایوون خونه

رو تختی که پناه هردومونه

سرت رو شونمه، خیره به ابرا

مژه هات داره میگیره به ابرا

گرفتی روی چشمت استکانو

رصد کردی ته این کهکشانو

نگه میداری با خندت زمانو

میگم دیدم یه شب خواب الانو

یهو برق تو چشمات جون میگیره

سکوتت میشکنه، بارون میگیره

نگاتو بر میگردونی به سمتم

تو بارون خیره میمونی به سمتم

میبارن قطره ها روی منو تو

میپیچه تو هوا بوی منو تو

داری از فکر من پر میشی نم نم

فقط یادت نیاد ما دوریم از هم

نگو این آسمون که صاف صافه

بذار قلبت واست رویا ببافه

که رویا شعره؛ میشه خوند و حظ کرد

همین رویا چقدر مارو عوض کرد

هنوز اون هدیه رو دارم که گفتی

بسوزونش به یاد من نیوفتی

هنوز اون شاخه گل ها تو اتاقن

منم یادت میوفتم اتفاقا[هم‌خوان]

یهو برق تو چشمات جون میگیره

سکوتت میشکنه، بارون میگیره

نفس داره خیالت، راه میره

تا جون دارم نمیزارم بمیره