بن‌بست، جنگل، علی کنکوری (اجرای زنده)

با یک دل غمگین به جهان، شادی نیست

تا یک ده ویران بود، آبادی نیست

تا در همه جهان یکی، زندان هست

در هیچ کجای عالم، آزادی نیست

میون این همه کوچه، که به هم پیوسته

کوچه قدیمیه ما، کوچه بن بسته

صدای رود بزرگ، همیشه تو گوش ماست

اون صدا لالایه، خواب خوب بچه هاست

کوچه اما هر چی هست، کوچه خاطره هاست

اگه تشنست اگه خشک، مال ماست کوچه ماست

توی این کوچه به دنیا اومدیم

توی این کوچه داریم پا میگیریم

یه روزم مثل پدربزرگ باید

تو همین کوچه بن بست بمیریم

اما ما عاشق رودیم مگه نه

نمی تونیم پشت دیوار بمونیم

ما یه عمر تشنه بودیم مگه نه

نباید آیه حسرت بخونیم

پشت سر، پشت سر، پشت سر جهنمه

رو به رو، رو به رو ، قتلگاه آدمه

روح جنگل سیاه، با دست شاخه هاش داره

روحمو از من میگیره

تا یه لحظه میمونم، جغدا تو گوش هم میگن

پلنگ زخمی میمیره

راه رفتن دیگه نیست، حجله پوسیدن من

جنگل پیره

با چشای بی فروغ، میون راست و دروغ

خودمو گم میکنم× توی این شهر شلوغ

پچ پچ آدمکا، بس که تو هم میدُوِن

دیگه فریاد منو، سایه هم نمیشنُوِه

صدای زنجیر، تو گوشم میخونه

تو داری از قافله، دور میمونی

سرتو خم کن، تا درا وا بشن

تا بگی نه، پشت کنکور میمونی

من میخوام مثل همه، ساده زندگی کنم

چادر موندنمو، هر جا خواستم بزنم

تو این دریا نمی خوام، نهنگ کوری باشم

پشت این درهای قفل، علی کنکوری باشم

صدای زنجیر، تو گوشم میخونه

تو داری از قافله، دور میمونی

سرتو خم کن، تا درا وا بشن

تا بگی نه، پشت کنکور میمونی