چهار مضراب

گفتی که مَمیر وختی مو لَبیکُمَه گفتُم

هِی هی به خدا خوب تو گُفتی، مو شِنفتُم

ای شیر نر عشق‌، تقلای مو پوچه

اِی بوده مُقَدر که به چنگال تو بُفتم

تا زور دری تیر بزن بازوی صیاد

مو کِفتَرِ جون سَختُم و آسون نمی‌افتُم

گفتُم که به پایت نَخَله خار و مو اِمشو

با جاروی مژگون سَر راه تو ره رُفتُم

دیشَو به خیال صدفِ سینه‌ی صافت

تا وقت سحر مُروِرِیِ اشک مُسُفتُم

همدوش بهارُم مو که هم‌جفتُمُ و هم‌طاق

در بی‌طَقَتی، طاقُم و با یاد تو جُفتُم