شوکران

ز سنگسار روح من

بگو چه برده ای نصیب

مگر چه کرده ام دریغ

که میدهی مرا فریب

به اشک من تمام شهر

چرا حریص و تشنه بود

چرا زبان مردمان

بُرنده مثل دشنه بود

به جان زخم خورده ام

نهیب عاشقی چه سود

کسی که دست سرنوشت

مرا از خاطرش زدود

ز لحظه های بی کسی

دوباره آه میکشم

و کوله بار خستگی

چه بی گناه میکشم

ز لحظه های بی کسی

دوباره آه میکشم

و کوله بار خستگی

چه بی گناه میکشم

به زهر شوکران غم

اسیر و مبتلا منم

برای این همیشه درد

چون سپر بلا منم

من حسرتم بدون عشق

عبور این جوانی است

تمام میشوم که این

سقوطِ زندگانی است

ز لحظه های بی کسی

دوباره آه میکشم

و کوله بار خستگی

چه بی گناه میکشم

ز لحظه های بی کسی

دوباره آه میکشم

و کوله بار خستگی

چه بی گناه میکشم