غم زمانه

ز بس ندیدم ز کس محبت

شدم گرفتار رنج و محنت

گسستم از هرکه آشنا شد

دو روزه ی عمر من فنا شد

زمانه با کس وفا نکرده

ز غم دلی را رها نکرده

دگر نمیبینم اعتباری

که گل بخندد به نوبهاری

چون من آزاده ز دنیا بگذر

نقش غم از سینه ی خود کن تو دلبر

به پای هستی نشسته تا کی

دل غمینت شکسته تا کی

بیا طریق وفا گزینیم

ز یکدگر جز صفا نبینیم

دگر دل بامحبتی در زمانه پیدا نمی شود

ز مهربانی و بی ریایی نشانه پیدا نمی شود

چرا به مثل آتش، مثل آتش نگدازیم

نوای بشنو از نی، بشنو از نی بنوازیم

به غیر سایه ی حق که سایه ای نیست

بقای حرمت ماست که بسوزیم و بسازیم

چون من آزاده ز دنیا بگذر

نقش غم از سینه ی خود کن تو دلبر

به پای هستی نشسته تا کی

دل غمینت شکسته تا کی

بیا طریق وفا گزینیم

ز یکدگر جز صفا نبینیم