قصه‌ی آشنا

نه بر لبم قصه آشنایی

نه در شبم جلوه روشنایی

نه مرا زین قفس رهایی

نه دست کس بر سر من

نه باده در ساغر من

وای تنها چه کنم

با غم ها چه کنم شب جدایی

نه بر لبم قصه آشنایی

نه در شبم جلوه روشنایی

نه مرا زین قفس رهایی

حدیث عشق بی پروا را

حکایت غم شبها را

شکایت دل رسوا را با که گویم

نه شور انتظاری در دل

نه مهر روی یاری در دل

شکفته ام چو خاری در گل آرزویم

بگو که آن آتش خوی من

چرا، چرا رفت از کوی من

که از شرر سوزان تر شدم

جدا از او خاکستر شدم

نه بر لبم قصه آشنایی

نه در شبم جلوه روشنایی

نه مرا زین قفس رهایی، رهایی