گل‌های باغچه

چطور راضی به رفتنش کنم، به خدا سخته دله

مگه میشه صدا خندیدنات به این سادگی از یادم بره

تو از حالمو این دردای من چیزی نمیدونی ببین

یه وقتایی باید دل بکنه آدم بره

جای تو حرف میزنم من هرشب با گلای باغچه

میخوام این قلبو درآرم بذارم گوشه طاقچه

ما نشد حتی یه بارم کوچه مون چراغونی شه

کی اصلا فکرشو میکرد آخر قصه مون این شه

جای تو حرف میزنم من هرشب با گلای باغچه

میخوام این قلبو درآرم بذارم گوشه طاقچه

ما نشد حتی یه بارم کوچه مون چراغونی شه

کی اصلا فکرشو میکرد آخر قصه مون این شه

کاش میشد باز باهم شب به دریا بزنیم قایقش از من

چشم بذاریم مثل اون قدیما برم قایم بشم من

بعد تو بگو برا کی برم لباس قشنگامو بپوشم

تو نمیدونی اما غمت بد سنگینه رو دوشم

جای تو حرف میزنم من هرشب با گلای باغچه

میخوام این قلبو درارم بذارم گوشه طاقچه

ما نشد حتی یه بارم کوچه مون چراغونی شه

کی اصلا فکرشو میکرد آخر قصمون این شه

جای تو حرف میزنم من هرشب با گلای باغچه

میخوام این قلبو درآرم بذارم گوشه طاقچه

ما نشد حتی یه بارم کوچه مون چراغونی شه

کی اصلا فکرشو میکرد آخر قصه مون این شه