عاشقانه

خونه های منو تو وقتی، دو خونه بود

برف هامون شعر بلد عاشقونه بود

جغد خوشبختی بودیم توی آیینه پیش هم

حالا اشک میاد تو چشمم، حرفتو میگم

دوتا عکسِ من و تو پیش هم بود تو یه قاب

می دیدیم همدیگه رو هر شب، ما توی خواب

وقتی مرهم بودی تو واسه زخم های دنیام

دنیا رو میگرفتم من، تو دو تا دستام

حالا که، یه خونه، خونمونه

حرف های خوب لب سرد تو نداره

چه شب ها، تو خوابی

چشه من مثل بارون، تا سپیده هی می باره، هی می باره

حالا مثل دو تا غریبه، دو بی صدا

نگاهت دیگه نمیره به آشنا

بالش من بیخوابی، رخت خوابم بیداری

چه راحت رو بالش خواب تو سر می ذاری

حالا بویِ غریبی و غصه هست تو خونمون

میدونم تو دیگه، نیستی، با من بمون

کاش همیشه من و تو، فاصله بینمون بود

ولی تو، همیشه چشمات مهربون بود

حالا که، یه خونه، خونمونه

حرف های خوب لب سرد تو نداره

چه شب ها، تو خوابی

چشه من مثل بارون، تا سپیده هی می باره، هی می باره