سرمست (نسخه رادیویی)

سرمست شد نگارم، بنگر به نرگسانش

مستانه شد حدیثش، پیچیده شد زبانش

گه میفتد از این سو، گه میفتد از آن سو

آن کس که مست گردد، خود این بود نشانش

چشمش بلای مستان، ما را از او مترسان

من مستم و نترسم، از چوب شحنگانش

ای عشق الله الله، سرمست شد شهنشه

برجه بگیر زلفش، درکش در این میانش

اندیشه ای که آید در دل ز یار گوید

جان بر سرش فشانم، پر زر کنم دهانش

آن روی گل ستانش، و آن بلبل بیانش

و آن شیوه هاش، یا رب تا با کیست آنش

این صورتش بهانه است، او نور آسمانست

بگذر ز نقش و صورت، جانش خوشست جانش

دی را بهار بخشد، شب را نهار بخشد

پس این جهان مرده، زنده است آن جهانش

پس این جهان مرده

پس این جهان مرده

پس این جهان مرده

زنده است از آن جهانش

سرمست شد نگارم