چه زیبا بود

چه زود رفت و چه دیر گفتیم

از اون دلی که دریا بود

هنوز اون دلِ دریایی

پُر از آواز دُرنا بود

چه زیبا بود، چه کم گفتیم

خدایا غفلت ما بود

هنوز گهواره‌ی خورشید

پُر از نوزاد فردا بود

چه زیبا بود، چه زیبا بود

نمی رنجید مثل گلبرگ

اگرچه گل تر از گل بود

شبِ آوار دلتنگی

هنوز پُل تحمل بود

چه زود رفت و چه دیر گفتیم

از اون یاری که تنها بود

فروتنی که سالار، شب ترانه‌ی ما بود

چه زیبا بود، چه زیبا بود

چراغ چشم شاعر ها

کجاست اون شمع روشن کو

طلوع حرف سبز تو

دل شبزده من کو

کجاست اون توتکِ محزون

که هم سوز غزل‌ها بود

صدای گریه‌ی ابری که مرهم دل ما بود؛[همخوان]؛

چه زود رفت و چه دیر گفتیم

از اون یاری که تنها بود

فروتنی که سالار، شب ترانه‌ی ما بود

چه زیبا بود، چه زیبا بود

چه زیبا بود

چه زیبا بود