کودکی بودم، دنبال خدا

کودکی بودم و دنبال خدا

در بیابان در دشت

در دل جنگل سرسبز کنار دهمان

همه جا عاشق و سرگشته

به دنبال خدا میگشتم

پایۀ کوه زیر یک سرو کهنسال

چشمه ای بود

که چون قلب خداوند در دل کوه

روان بود

پیرمردی دیدم

خسته و تشنه لب از راه رسید

به لب چشمه خزید

آب نوشید و پس آنگاه

به خدا گفت: سـپـاس

آری احساس من این بود

خدا آنجا بود

من خدا را دیدم

گویا همسفرش بود خدای

من شنیدم که خدا گفت: بنوش

گوارای وجود