پنجه‌های آواز

تو بیا مثل قدیم . بندی از این ترانه شو

واسه دل گرمی واژه . بهترین بهانه شو

که توی وسعت سینه . درد آواز نخونده است

شعله های زده در شعر . لحظه های دل سوزونده است

میگن این هوای سنگین . نفس سازمو کشته

ولی پنجه های آواز . وقتی با هم باشه . مشته

وقتی بی رنگی نقاش . میون این همه رنگه

وقتی آواز و ترانه . مرهم دلهای تنگه

وقتی که شاعرو کشتن . اونو با ترانه شستن

نه با این ترانه هرگز . مرثیه خون نمیخواستن