حباب تنهایی

تو تنهایی

میترسم از خلوت با خودم گاهی

که گم بشم

یه فکرایی, ازعمق تاریکی

از جهل آدمای بیننده

از حال نامعلوم آینده میترسم

چشم اسیر آسمون

ذهن تنیده به جنون

عین عروسک خیمه شب بازی

حرکتم میدن و میرقصم به هر سازی

یه روزی حریف همم

یه روزی طعمه ام

یه روزی داد میزنم از رو خشم

یه روزی آروم و سرد

رو این ترن احساس

نبود هیچوقتی بام شانس

میخوام فرار کنم از این جسم

بشم یه خواب, یه یاد بی اسم

کمک نمیخوام ولی انگار تو این برزخ یه عمر گیر افتادم

میشنوم

(هر شب)

ناله هایی تو سرم

میخوام این نقشو خاک کنم تا

نشه بازیچه ی مردم

نقاب میزنم تا نشه فاش این راز