قفس

پشت این پنجره های بسته

یه قفس مونده با یک دلخسته

کاش میشد پنجره ها باز میشدن

از افق خورشید چشمای تو پیدا میشدن

کاش میشد که مثل روزای قدیم

با دلت همسفر جاده ی دنیا میشدم

خسته ام از خستگی های خودم

خسته ام از دل تنهای خودم

کاشکی عمر قصه ی ما کم نبود

آخر عشق من و تو گریه و ماتم نبود

کاشکی تنها یادگار تو به من

پیرهن تلخ عزا بر تن نبود

تو میگفتی که من و تو خسته ایم

توی این جاده ی پر پیچ هوس

من و تو مسافر دربدریم

بیا بشکنیم تا نشکسته نفس

من میگفتم خستگیمون درد عشق

ولی میشه درد و تو سینه نشوند

بزار بشکنه غرورمون ولی

غم تنهایی رو از ریشه سوزوند

کاش میدونستی هنوز دوست دارم

روز و شب حسرت روزای گذشترو دارم

حالا که رفتیو نیستی پیش من

طاقت همیشه بودن ندارم