به کنارم بنشین

تا آساید دل زارم بنشین

دل زارم بنشین

بنشین ای گل

به کنارم بنشین

به کنارم بنشین

سوز دل میدانی

بنشین تا بنشانی آتش دل را

یک نفس مرو که جز غم همنفس ندارم

یار کس مشو که من هم جز تو کس ندارم

ای پری بنه به یک سو ناز و دلفریبی

تا نصیبی از تو یابد جان بی نصیبی

ماه من به دامنم بنشین

کز غمت ستاره بارم

شکوه ها ز دوری ات هر شب

با مه و ستاره دارم

من چه باشم، بسته بندت

نیمه جانی، صید کمندت

آرزومندت

مرو مرو که بی تابم من

درون آتش و آهم من

دامنم ز اشک غم تر باشد

خارم ای گل بستر باشد

بیا بیا که نوشم جامی

ستانم از لبانت کامی

طره تو بوسه باران سازم

گه جان یابم

گه جان بازم

مه فتنه گرم چه روی ز برم؟

چون ز دلداری آمدی باری

تا به پایت جان بسپارم بنشین

به کنارم بنشین