شهر

به چه مردم همه از دردن هم بی خبرن؟

به چه مردم همه از دردن هم بی خبرن؟

هم از شور خنده دورن از غم بیخبرن

توو همی شهر مُمی خُ ، وا همی لهجه ی خش

توو یه تا محله غریبن ، مثل یک دروادرن

مم چوک دل سیاهن

بپ چوک بی گناهن

پشت میله اُن شهرک

سکراتن ، پکرن

همه از خُ ناامیدن

نه مرادن نه مریدن

بنده ی ظالم و ظلمن

غلم زور و زرن

سرم از غصه نه دردن

دلم از بودِ خُ سردن

گپنم بیخود و پوچن

فکرنم بی ثمرن

به چه مردم همه از دردن هم بی خبرن؟

هم از شور خنده دورن از غم بیخبرن

توو همی شهر مُمی خُ ، وا همی لهجه ی خش

توو یه تا محله غریبن ، مثل یک دروادرن

مم چوک دل سیاهن

بپ چوک بی گناهن

پشت میله اُن شهرک

سکراتن ، پکرن

سرم از غصه نه دردن

دلم از بودِ خُ سردن

گپنم بیخود و پوچن

فکرنم بی ثمرن

END