عزیزا دلبرا

عزیزا دلبرا کم ده عذابُم

که مو از حال خود تلخ و خرابُم

الا ای روز خوب دیدن یار

چرا سر بر نمیآری ز خوابُم

برام نه مونده حرفی، نه امیدی

غمای عالم رِ در چشمُم ندیدی

دل مو کفتر جلد خودت بود

دلُم رِ تا گرفتی سر بریدی

های سربریدی

وای سربریدی

آی سربریدی

به سوی تو قدم برداشتُم مو

به امید تو گندم کاشتُم مو

بگریُم بر دل ساده بگریُم

عجب عمر تباهی داشتُم مو

هزار امید در دل بود و ای داد

فلک جز غم به مو چیزی نمیداد

عجب خاک سیاهی داره اینجا

در این ده هر چه کشتُم رفت بر باد

های رفت بر باد

وای رفت بر باد

آی رفت بر باد