منجلاب

یارِ قد بلندم، بردَه هوش از عقلَم

بی بشر مگه چه دارَم که هر شُبه یادش مَسَم

ذوق مُکُنی تا برات گل می گیرم

من اَ کلی جوانی زدم برات برج بگیرم

چه فایده ندیدی

جواب خوبیا مَ دادی با بدی

برگردونم پیشت، سیر شد از زندگی

قصد رفتن داشتی بی خود، کردی آمدی

شدی دلیلِ شب بیداری و دُل واپسی (دُل واپسی)

ولی تو مثل دزد دیدار و نداره

مَ از ریشه بریدی کل عشق و علاقمه عجیبه

یه چند روزی می شه خوابم پریده

هنوزم عکسات فیریکه نربا، تو کَتَم نرفته و حرفا

بگو کجا با کی و رفتی؟ این رفت را کاردست سُنده

الانِ من نبین و ایران و داغانِ مو

این زخما که بسته شه یه شهر می شه پیگیرِ داستانمون

می زنه سرم بهت زنگ بزنم ولی یه چی باشه می گن نکن

ارزشِ اینو نداری حتی پشت خط بشه بگم الو برو

ولی پشیمان می شی، دل تنگ می شی وقتی پیش بشی

مثِ من تو هنوز می خوایشکی

پروازِ این عشقَم کم کم رو به سقوطه

منطقِ قلبِ تو مثل یه شهرِ بی قانونه

چِی چُده باز رد دادی، پاشُم نمی سازی (پاشُم نمی سازی)

بازم بس کردیا، زدی به بی خیالی

حقِم نبود خدایی تا الان بشه جدایی

حسرت ماند در دلم یه جا اسم من نبیاری

برای یه ذره عشق گرفتم دستِم کاسه ی گدایی

برگردونم پیشت، سیر شد از زندگی

قصد رفتن داشتی بی خود، کردی آمدی

شدی دلیلِ شب بیداری و دُل واپسی (دُل واپسی)

ولی تو مثل دزد دیدار و نداره

مَ از ریشه بریدی کل عشق و علاقمه عجیبه

یه چند روزی می شه خوابم پریده

امیرلیام، مرداد