تک‌درختی – بی‌پناهی

تکده رفتی تیره بختم

که داشته بود صحرا

فریاد من شکسته در گلویم

تکده رفتی بی پناهم

که داشته آرزوها

گردید آخر مزار آرزویم

پاش گوی بارم پس ندارم کو آن شادابی

آن برگ و برم کو دور از یاران بی دوش و برگم

هم خانه مهرت هم سایه مرگم بر لخت دارم

دوباره ام نشسته توفان از من چشه ها شکسته

چون حاله زهر آلوده

همه کس از من با گریزد

نه کسی با من بنشیند

نه کسی با من آمیزد

گوی هم آب خود را با خار بی آبود

در سینه نهادم اسرار بیابان

در دل شب سوت صحرا به هم افزا آست

از تو جدا بگویم ای مه پنیز خود با ما

تکده رفتی تیره بختم

که داشته بود صحرا

فریاد من شکسته در گلویم

تکده رفتی بی پناهم

که داشته آرزوها

گردید آخر مزار آرزویم

پاش گوی بارم پس ندارم کو آن شادابی

آن برگ و برم کو دور از یاران بی دوش و برگم

هم خانه مهرت هم سایه مرگم بر لخت دارم

دوباره ام نشسته توفان از من چشه ها شکسته