خسته

ای که خسته کرده ای مرا ز لحظه ها

بعد از این قفس به یک بهانه می روم

ای که جان خسته را به لب رسانده ای

تو بمان که من دگر ز خانه می روم

تو خسته ای ز بودنم

تو مایلی به رفتنم

روزی این سرای ما کلام غم است

جای صحبت و نگاه عاشقانه بود

زیر سقف این اتاق کینه آفرین

جایگاه خلق بهترین ترانه بود

تو خسته ای ز بودنم

تو مایلی به رفتنم

من و تو با دل جدا

چه آرزو چه صحبتی

چه کوششی چه همتی

به زندگی چه رغبتی

تو خسته ای ز بودنم

تو مایلی به رفتنم

ای که خسته کرده ای مرا ز لحظه ها

بعد از این قفس به یک بهانه می روم

ای که جان خسته را به لب رسانده ای

تو بمان که دگر ز خانه می روم

تو خسته ای ز بودنم

تو مایلی به بودنم