فریاد می‌زنم

امیدم را مگیر از من خدایا، خدایا، خدایا

دل تنگ مرا مشکن خدایا، خدایا، خدایا

من دور از آشیونم، سر به آسمونم، بی نصیب و خسته

ماندم جدا ز یاران، از بلای طوفان بال من شکسته

امیدم را مگیر از من خدایا، خدایا، خدایا

به به

از حریر دلم رفته رنگ هوس

درد خود به که گویم در درون قفس

آه، در درون قفس

وه که دست قضا، بسته بال مرا

روز و شب ز گلویم ناله خیزد و بس، آه

ناله خیزد و بس

می زنم فریاد

هر چه باداباد

وای از این طوفان، وای

وای از این بیداد

وای از این بیداد

می زنم فریاد

هر چه باداباد

وای از این طوفان، وای

وای از این بیداد

وای از این بیداد

وای از این بیداد

وای از این بیداد