بجنگ

یک روز که تنم دیگر یاری نخواهد کرد

از تمام این صورت ها رو برمی گردانم

زیبا ترین سیاه ماتم را تن می کنم

بارم را زمین می گذارم می شتابم به سمت رفتن

نفس می گیرم از موج های کمی بلند تر از

طول تمام تنها، از شب به صبح رفتنم

به آب های بی مهرِ سرد و آرام می ریزم

تنم را غرق می کنم مثل آرزو های تو خواهر

از سیاهی نمی ترسم

از سیاهی نمی ترسم

من بارها چشمانم را در چشمانش دیده ام

یک روز که تنم دیگر یاری نخواهد کرد

به تمام تردید هایتان بلند می خندم

از رفتن من، لحظه ای هم اشک نریز

من با مشتی بر روی قلبم آزاد می میرم

آرام تر از آرام آرام می گیرم

آرام تر از آرام آرام می گیرم