غریبه

مسافر شهر غمی

غریبی مثل خودمی

تو صورتت پر از غمه

غصه داری یه عالمه

دوست داری درد و دل کنی

دلت گرفته از همه

غریبه توی غربت

نگی چی شد محبت

بگی میگن دیوونه است

حرفاش چه بچه گونه است

تقصیر آدما نیست

این همه درد دوا نیست

آب و نون و نفس

کجا اومدی تو قفس

تو هم مثل همه ما ها

سر دو راهی موندی و

دل رو به دریاها زدی

گفتی غریبی بهتره

واسه همه در به درا

این دیگه راه آخره

تو شک و توی تردید

چشمات کجا رو می دید