چی می‌شه گفت

رو به روی تو کیم من؟ یه اسیر سرسپرده

چهره تکیده ای که تو غبار آینه مرده

من برای تو چی هستم؟ کوه تنهای تحمل

بین ما پل عذابه، منه خسته پایه پل

ای که نزدیکی مثلِ من، به من اما خیلی دوری

خوب نگام کن تا ببینی چهره درد و صبوری

کاشکی میشد تا بدونی من برای تو چی هستم

از تو بیش از همه دنیا از خودم بیش از تو خستم

ببین که خستم غروره سنگم اما شکستم

کاشکی از عصای دستم یا که از پشت شکستم

تو بخونی تا بدونی از خودم بیش از تو خستم

ببین که خستم تنها غروره عصای دستم

از عذاب با تو بودن در سکوت خود خرابم

نه صبورم و نه عاشق من تجسم عذابم

تو سراپا بی خیالی من همه تحمل درد

تو نفهمیدی چه دردی زانوی خسته مو تا کرد

زیر بار با تو بودن یه ستون نیمه جونم

اینکه اسمش زندگی نیست جون به لب هام میرسونم

هیچی جز شعر شکستن قصه فردای من نیست

این ترانه زواله این صدا صدای من نیست

ببین که خستم تنها غروره، عصای دستم

کاشکی میشد تا بدونی من برای تو چی هستم

از تو بیش از همه دنیا از خودم بیش از تو خستم

ببین که خستم غروره سنگم اما شکستم

از عذاب با تو بودن یه ستون نیمه جونم

اینکه اسمش زندگی نیست، جون به لب هام میرسونم

تو سراپا بی خیالی من همه تحمل درد

تو نفهمیدی چه دردی زانوی خسته مو تا کرد