مینا

دلی داروُم چو مینای شکسته

چو کشتی بر لب دریا نشسته

همه می گن: فلونی ساز بسته

صدا کی می دهد ساز شکسته

سفر مشکل، فٌراق یار مشکل

به ناچاری نَهم این بار بر دل

ز کوه افزون بود، بار فراقش

عجب دانم رسد مفتون به منزل

مرا زاری ِ دل بی سبب نیست

مرا آسودگی در روز و شب نیست

ز هجرت اشک ریزم همچون باران

اگر خون آید از چشمم عجب نیست