بارِ بامِ دگر

بر بام دگر نشست و زین بام گسست

او بار دلش را این چنین آخر بست

بی دانه و بی آب و علف بود و خزان

یادی ز گذشته و ز بیداد زمان

نه بوی بهاری (بهاری)

نه نقش و نگاری

نه ساز و نوایی (نوایی)

نه رنگ و جلایی

گویی که به صد شوق بر این بام نشست (بام نشست)

بر هیچ چگونه طفلکی دل می بست (دل می بست)

بر چین تو این بام و خدا همراهت

حق حافظ آن کبوتر گمراهت (گمراهت)

نه بوی بهاری (بهاری)

نه نقش و نگاری

نه ساز و نوایی (نوایی)

نه رنگ و جلایی

بر بام دگر نشست و زین بام گسست

او بار دلش را این چنین آخر بست

بی دانه و بی آب و علف بود و خزان

یادی ز گذشته و ز بیداد زمان

نه بوی بهاری (بهاری)

نه نقش و نگاری

نه ساز و نوایی (نوایی)

نه رنگ و جلایی

نه بوی بهاری

نه نقش و نگاری

نه ساز و نوایی

نه رنگ و جلایی

نه بوی بهاری

نه نقش و نگاری

نه ساز و نوایی

نه رنگ و جلایی

(نه بوی بهاری)

(نه نقش و نگاری)

(نه ساز و نوایی)

(نه رنگ و جلایی)