قلندر

مُو آن رندُم که نامُم بی قلندر

نه خان دیرُم نه مان دیرُم نه لنگر

چو روز آیو بگردُم گرد گیتی

چو شو آیو به خشتی وانهُم سر

مُو آن رندُم که نامُم بی قلندر

نه خان دیرُم نه مان دیرُم نه لنگر

چو روز آیو بگردُم گرد گیتی

چو شو آیو به خشتی وانهُم سر

سر

مُو آن دلداده بی خانمانم

مُو آن حسرت نصیب سخت جانم

مُو آن افتاده خارم در بیابان

که چون بادی وزد هر سو روانم

مُو آن حسرت کش محنت نصیبم

که در هر ملک و هر شهری غریبم

نه بو روزی که آیی بر سر مُو

ببینی مرده از هجر حبیبم