شب بود، بیابان بود

شب بود بیابان بود زمستان بود

بوران بود سرمای فراوان بود

یارم در آغوشم هراسان بود

از سردی افسرده و بیجان بود

در فکر آن سیمین بر خوشگل

از فکر و جان خود بودم غافل

می کوشیدم بهرش از جان و دل

می بردمش با خود سوی منزل

گیییییسویش

از باد و باران گشته آشفته

در هر تار مویش

گویی مروارید غلتان سفته

طی شد راه دشوار

آخر بر من و یار

با بوسه گرمی به او دادم

با لبهایی چون قند

بر رویم زد لبخند

برده همه رنج و غم از یادم

گیییییسویش

از باد و باران گشته آشفته

در هر تار مویش

گویی مروارید غلتان سفته

طی شد راه دشوار

آخر بر من و یار

با بوسه گرمی به او دادم

بالبهایی چون قند

بر رویم زد لبخند

برده همهرنج و غم از یادم

شب بود بیابان بود زمستان بود

بوران بود سرمای فراوان بود

یارم در آغوشم هراسان بود

از سردی افسرده و بیجان بود

شب بود بیابان بود زمستان بود