تا من دیدم روی تو

تا من بدیدم روی تو، ای ماه و شمعِ روشنم

هر جا نشینم خُرمم، هر جا رَوم در گلشنم

من آفتابِ اَنورم، خوش پرده ها را بر درم

من نو بهارم آمدم، تا خارها را بر كَنم

تو عشقِ زیبای منی، هم من توام هم تو منی

خشمین تویی راضی تویی، هم شادی و هم درد و غم

لطف تو سابق می شود، جان من عاشق می شود

بر قهر سابق می شود، چون روشنایی بر ظُلَم

چون روشنایی بر ظُلَم

گویم سخن را بازگو، مردی كَرم ز آغاز گو

این بی ملولی شرح کن، من سخت كُند و کودنم

گوید که آن گوش گران، بهتر ز هوش دیگران

صد فضل دارد این بر آن، کآنجا هوا اینجا منم

رو رو که صاحب دولتی، جان حیات و عشرتی

رضوان و حور و جنتی، زیرا گرفتی دامنم

هم کوه و هم عنقا تویی، هم عروه الوثقی تویی

هم آب و هم سقا تویی، هم باغ و سرو و سوسنم

گویم سخن را باز گو، مردی کرم ز آغاز گو

هین بی ملولی شرح کن، من سخت کُند و کودنم

گوید که آن گوش گران، بهتر ز هوش دیگران

صد فضل دارد این بر آن، کآنجا هوا اینجا منم