رویای هستی

هستی چه بود قصهٔ پر رنج و ملالی

کابوس پر از وحشتی آشفته خیالی

ای هستی من و مستی تو افسانه ای غم افزا

کو فرصتی که تا لذتی بریم از شب وصالی؟

ز هستی نصیبم بود درد بی نهایت

چنان نی ندارم سر شکوه و شکایت

چرایی غمین اقامت گزین به درگاه میفروشان

گریز از محن چو من ساغری بزن ساغری بنوشان

هستی چه بود قصهٔ پر رنج و ملالی

کابوس پر از وحشتی آشفته خیالی

ای دل چه ز جانم خواهی؟

ای تن ز چه جانم کاهی؟

ترسم که جهانی سوزد از دل چو بر آرم آهی

به دلم نه هوس نه تمنا باشد، چه کنم که جهان همه رویا باشد

بگذر ز جهان همچون من افشان به جهانی دامن

بزمم سیه اما سازد جمع دگران را روشن؛{پایانی}؛

هستی چه بود قصهٔ پر رنج و ملالی

کابوس پر از وحشتی آشفته خیالی

ای هستی من و مستی تو افسانه ای غم افزا

کو فرصتی که تا لذتی بریم از شب وصالی؟