افسانه شب

شمار زمان مست از ساغر شد

بکند نوری دختر شب

به خلوت تنهایی من

تا چرا نمی آیی ببر

ز موی تاشفته ترش

فرشته ی رویای من

من تنها دل تنها سرگرم رویا

دورم از بزم ترش

در خلوت بنشینم تا شمع بالینم

گویند افسانه ی شب

تا نبازی امشب قلب هزی

بیا و بر چشمم بنشین

بیا فدایت جان و تنم

من اسیر مهر روی توام

شکسته ام چون موی توام

ز دست تنهایی چه کنم

باز امشب بیدارم تا یارم تا یارم

باز آید خنده به لب

چون ساز افسونگر با صوت جان پرور

خواند افسانه ی شب