ناموس

با هر سرفه دلم آتیش میگیره

با لبخند یه بچه خوب میشم

من بی کس فقط سالی دو سه روز

برای بعضیا محبوب میشم

یه عالم یادگاری دارم از جنگ

دو تا ترکش اَمونم رو بریده

دلم میسوزه واسه اون دلی که

بهاری توی تقویمش ندیده، آه، ندیده

نگاه یه غریبه یه شب کابوس من شد

میون کفر و ایمان یه جنگ تن به تن شد

نتونستم بخوابم نتونستم بخندم

نشد چشمامو راحت رو این بلوا ببندم

کی میدونه که من چی کشیدم

کسی درد منو باور نداره

همه میگن دلش دریاست اما

دلِ من غرق موج انفجاره

من از دریا همیشه موج دیدم

به کی باید بگم از حال و روزم

یه عمره سرنوشتم سوز و سازه

همیشه ساختم تا که بسوزم، آه، تا که بسوزم

نگاه یه غریبه یه شب کابوس من شد

میون کفر و ایمان یه جنگ تن به تن شد

نتونستم بخوابم، نتونستم بخندم

نشد چشمامو راحت رو این بلوا ببندم

میپیچه تو سرم رعد مسلسل

تنم تزیین شده با زخم و تاول

پر از حرفم ولی حرفی ندارم

شاید تقدیرم این بوده از اول

یه با غیرت نمیتونه ببینه

تنِ ناموسشو میپاشن از هم

هنوزم با همین پاهای خسته

سر ناموس دنیا رو حریفم

سر ناموس دنیا رو حریفم