اتفاق

به شانه های سست باد

منم که تکیه داده ام

به این دو چشم بی گناه

عذاب گریه داده ام

منم که از کوه خودم

همیشه کاه ساختم

برگ برنده داشتم

ولی همیشه باختم

من از تمام آسمان

به یک ستاره دلخوشم

تویی که طول میکشی

منم که وقت میکشم

نگاه کن صداقتم

اسیر صد فریب شد

دل من از هر چی که بود

همیشه بی نصیب شد

صبح نه دیده عمرمان

زود غروب میشود

تو خوب زندگی کن و

ببین چه خوب میشود

کسی برای عاشقی

حکم قفس نمیدهد

گنه نکرده آدمی

تقاص پس نمیدهد

به شانه های سست باد

منم که تکیه داده ام

به این دو چشم بی گناه

عذاب گریه داده ام

منم که از کوه خودم

همیشه کاه ساختم

برگ برنده داشتم

ولی همیشه باختم