مرغی بر شاخه تاک

شبی مرغی سبک بال

ظریف و خوش خط و خال

نشست بر شاخه ی تاک

شکسته بال و غمناک

نشسته بر پرش تیر صیاد

پرنده ی حزین ، آوا سر داد

نشست و ناله سر کرد

به بال خود نظر کرد

جهانی از غم و درد

به زیر پر نهان کرد

با محنت سر کرد آن شام غم

چشمش را دمی هم نگشود از هم

وقت سپیده ی غم ها هاهاهاهاها

پرید از شاخه ی تا ها ها ها ها ها ک

وقتی که شب سر آمد

آفتاب از کوه بر آمد

وقتی که شب سر آمد

آفتاب از کوه بر آمد

دیدم در آمد آنجا

یک گل سرخ و زیبا