گره گم

با هر که سخن گفتم در خود گره ای گم بود

چون کرم شبان تابان میتابی و میتابم

بر هر که نظر کردم گریان و پریشان بود

چون ابر سبک باران میباری و میبارم

من درد محبت را هرگز به تو نسپردم

این عقده دیرین را میدانی و میدانم

بر مرثیه ام بنگر نقش رخ خود بینی

این قصه غمگین را میخوانی و میخوانم

میخوانی و میخوانم

با هر که سخن گفتم در خود گره ای گم بود

چون کرم شبان تابان میتابی و میتابم

بر هر که نظر کردم گریان و پریشان بود

چون ابر سبک باران میباری و میبارم

من درد محبت را هرگز به تو نسپردم

این عقده دیرین را میدانی و میدانم

بر مرثیه ام بنگر نقش رخ خود بینی

این قصه غمگین را میخوانی و میخوانم

میخوانی و میخوانم