پیچ آخر

هزار فرسنگ رفتی و پیچ آخر رو اشتباه پیچیدی

به همه جا سر زدی و به هیچکجا نرسیدی

همیشه تقصیر بقیه بود، تصمیمهاش ولی واسه خودت بود

هرچی میدیدی میخواستی، منم همهچیم رو دادم کَمِت بود

میگفتی عشق مثلِ بهاره / تو دلم پر از پروانهست

بیتوبودن محاله / زندگی چه شاعرانهست

بهار میاد و میره / این طبیعتِ روزگاره

وقت جدایی که شد هرکی دنبال بهانهست

هیچوقت نخواستی بفهمی فرق بین تنهایی و تنها بودن

اینرو صدبار شنیدی: ساختن سختتره از سوزوندن

جای یهکسایی رو میشه عوض کرد، جای یهکسایی همیشه خالیه

تا نزدیکِ قلّه هزار قدم و واسه سقوط یهقدم کافیه

میگفتی عشق مثلِ بهاره / تو دلم پر از پروانهست

بیتوبودن محاله / زندگی چه شاعرانهست

بهار میاد و میره / این طبیعتِ روزگاره

وقت جدایی که شد هرکی دنبال بهانهست

هزار فرسنگ رفتی و پیچ آخر رو اشتباه پیچیدی

به همه جا سر زدی و به هیچکجا ...