بیا کنارم بشین

تا آساید ، دل زارم بنشین،

به کنارم بنشین

بنشین ای گل، به کنارم بنشین،

دل زارم بنشین

سوز دل میدانی، بنشین تا بنشانی،

آتش دل را

یک نفس مرو که جز غم،

همنفس ندارم

یار کس مشو که من هم،

جز تو کس ندارم

ای پری بنه به یک سو،

ناز و دلفریبی

تا نصیبی از تو یابد،

جان بی نصیبی

ماه من به دامنم بنشین،

کز غمت ستاره بارم

شکوه ها ز دوریت هر شب،

با مه و ستاره دارم

ای شمع طرب، سوزم همه شب

بنشین که شود طی

شب تارم بنشین، به کنارم بنشین

من چه باشم بسته ی بندت،

نیمه جانی،

صید کمندت آرزومندت

از غمت چون ابرِ بهارم،

ای به از گلهای بهاری روی دلبندت

مرو مرو که بی تابم من

درون آتش و آبم من

دامنم، ز اشک غم تر باشد

خارم ای گل، بستر باشد

بيا بيا که نوشم جامی

ستانم از دهانت کامی،

طره تو بوسه باران سازم

گه جان يابم گه جان بازم

مه فتنه گرم چه روی ز برم؟

چون ز دلداری آمدی باری،

گر به پايت جان، بسپارم بنشين

به کنارم بنشين

به کنارم بنشین.