اندوهِ گاه‌به‌گاه

غم زمانه خورم یا فراق یار کشم

به طاقتی که ندارم کدام بار کشم

غم زمانه خورم یا فراق یار کشم

به طاقتی که ندارم کدام بار کشم

نه دست صبر که در آستین عقل برم

نه پای عقل که در دامن قرار کشم

نه قوتی که توانم کناره جستن از او

نه قدرتی که به شوخیش در کنار کشم